Annie Bullivant 1931-2011
Mijn vader had een zaak in de Oude Leliestraat, waar fotoartikelen en radio’s werden verkocht. Dit straatje is op een steenworp afstand van de Dam en op de bewuste dag, was m’n vader er met zijn fototoestel op uit getrokken om de ontwapening van de Duitse militairen te fotograferen. M’n broer [red: Nico] die toen 12 jaar was, was op de Dam gaan kijken en ik, als oudste, moest op de winkel passen en op mijn jongste broertje [red: George]. Mijn moeder was in 1944 overleden. Ineens hoorde ik schieten en een paar minuten later werd de winkeldeur opengegooid en kwam een menigte mensen binnen met huilende vrouwen en kinderen en mannen die er ontsteld uitzagen! Ik hoorde dingen als “Het is zo erg; ik zag ze dood neervallen, die rotmoffen” enz. terwijl het schieten nog een poosje doorging en drommen mensen door de straat holden. Ik was ontzettend bang; begreep helemaal niet wat er aan de hand was en wist, dat ik op m’n eentje niets kon beginnen tegen al die mensen die in onze winkel waren! Gelukkig kwam mijn vader thuis; inmiddels was het schieten opgehouden. Hij was erg geschrokken maar was ongedeerd en hij kon vertellen dat de Duitsers vanaf de Groote Club plotseling op de menigte waren gaan schieten, waarschijnlijk omdat één van de Duitsers zich verzette, toen één van de BS hem zijn geweer wilde afpakken. Pa was toen door de Paleisstraat onmiddellijk naar huis gegaan, waar hij de mensen die in de winkel waren met een zacht lijntje weer naar buiten kon krijgen, want het schieten was echt afgelopen.
Waar was mijn broer? Pa is gaan zoeken nadat de winkeldeur op slot ging, maar vond hem niet. Veel later kwam m’n broer thuis. Hij was in de verwarring gevallen bij een lantaarnpaal en de menigte was over hem gestruikeld en hadden over zijn benen gelopen, zodat hij een tijd lang niet op kon staan, om tenslotte huiswaarts te strompelen. Hij heeft jarenlang last van benen en rug gehouden.
Mevr. A. Bullivant
4 november 2004
Naschrift: De brief van Annie Bullivant-Kroese is verkregen via de brieven van Dora Budde.
Onze pogingen destijds om Annie en haar broers Nico en George te bereiken bleven helaas onbeantwoord. Zonder de toestemming om te mogen publiceren, bleef de brief in ons archief. Begin 2026 werden we benaderd door Winnifred, de dochter van Annie’s broer Nico, hij is nu 93 jaar en was destijds getuige van de beschieting, of we interesse hebben in zijn verhaal…. Ja, en dan komt de brief van Annie erbij die we bewaard hebben en waar de familie geen weet van heeft. Annie en George zijn inmiddels overleden.
De familie hecht er waarde aan deze brief alsnog op onze website te publiceren.
Winnifred is met haar vader in gesprek gegaan, waarvan we zijn verslag met u mogen delen. Lees hier de getuigenis van Nico Kroese.
Juli 2026
Ontdek meer van Stichting Memorial voor Damslachtoffers 7 mei 1945
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
