Ed zag dat zijn verhaal nog ontbrak in het overzicht van getuigen. Het getuigt van veel moed om het met ons te delen, waarvoor dank.
Vanaf zijn geboorte heeft hij zijn jeugd doorgebracht in de Kleine Kattenburgerstraat.
Ed de Rooij *1941
Met twee buurmannen, mijn vader en ik waren wij van Kattenburg naar de Dam gelopen om ook mee te maken dat de oorlog voorbij was. Hoewel ik pas 4 jaar was zijn er toch wel sterke indrukken gebleven. Zo sterk dat deze de laatste 10 jaar steeds eerder opduiken in aanloop naar de algemene herdenking op de Dam. Omdat wij in de buurt van de tent bij het paleis waren toen het schieten vanaf de Groote club begon, is dat de eerste indruk waar je geheel door uit het veld wordt geslagen. Daarop kwamen er meer schoten uit de omgeving. Direct brak er een enorme paniek uit waar mensen schreeuwend elkaar duwden en overliepen, wat ook een stempel op je zieltje drukt. Een van de buren en mijn vader grepen mij bij de armen, en rende naar het plantsoen waar nu het monument op staat. Ook zag ik mensen zomaar vallen, maar begreep toen niet dat dit mensen waren die geraakt zijn door de kogelregen. Er lagen toen zoveel meer mensen op de grond die zelfs achter lantaarnpalen dekking zochten. De sfeer was verschrikkelijk beangstigend en dan flitst een en ander aan je voorbij wat volkomen onbegrijpelijk voor een 4-jarige knaap is. Ik werd langs het orgel richting Bijenkorf gesleurd.
Mijn vader en buurman holden om het plantsoen heen langs Krasnapolsky richting Damstraat. Op de hoek Dam en Damstraat was een café waar mijn begeleiders naar binnen vluchtten. Hier kreeg ik de meest beangstigende ervaring. Het was er stamp en stamp vol met mensen die panisch waren. Als klein ventje tot aan hun knie reikend kwam ik zo in de verdrukking dat je voelt dat je er niet toe doet als levens op het spel staan. Hoe wij zijn thuis gekomen kan ik mij niets meer van herinneren, maar pas een paar jaar later toen ik bewust begrip kreeg, werd mij verteld wat er die dag werkelijk was gebeurd op de Dam. Dagen lang zwaar onder de indruk zag ik weer die afschuwelijke beelden voor mijn geest. Deze wetenschap met de al aanwezige ervaring en beelden schijnen als je ouder wordt meer hoe meer tevoorschijn komen. De mensen die om de vrede te vieren zo volkomen onbegrijpelijk het leven is ontnomen, heb ik mijn hele leven nooit vergeten. Wil ik ook niet, vergeten!
Februari 2026
Ontdek meer van Stichting Memorial voor Damslachtoffers 7 mei 1945
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
